به عاشقانه ترین فصل این کتاب رسیدم...

حسین منزوی...من از خزان به بهار، از عطش به آب رسیدممن از سیاه ترین شب ، به آفتاب رسیدممن از خمار رهیدم، هم از فریب گذشتمکه از سراب به دریایی از شراب رسیدمبه جانب تو زدم نَقبی از درون سیاهیبه جلوهٔ تو به خوشید بی نقاب رسیدماگر نشیب ، رها کردم و فراز گرفتمبه یاری تو بدین حسن انتخاب رسیدممرا به مهر خود، آباد میکنی تو، غمی نیستبه آستان ات اگر خسته و خراب رسیدمشبی که با تو هماغوش از انجماد گذشتمبه تب، به تاب، به آتش به التهاب رسیدمچگونه است و کجا؟ دیگر از بهشت نپرسمکه در تو، در تو، به زیباترین جواب رسیدمکتاب عمر ، ورق خورد بار دیگر و با توبه عاشقانه ترین فصل این کتاب رسیدمچرا، به ناب ترین شعر خود، سپاس نگویمتو را؟ که در تو به معنای شعر ناب رسیدم